Bourion, here I come
Click here to edit subtitle
Je bent 60+ en je wilt wat, of beter, je bent 60+ en je bent wakker geschoten.
Na een tweede coronaro en nog net geen stent, werd het mij duidelijk dat ik beter mijn levensstijl zou aanpassen.
Mijn besluit - of minstens mijn goed voornemen - stond vast : ik zou anders eten en dit combineren met een cardio activiteit.
Nu, 15 kilo lichter, heb ik ook mijn cardio activiteit gevonden : ik ga traillopen. Ver heb ik daar niet voor moeten zoeken. Mijn schoonzoon is een fervente ultra trailloper en telkens als ik als supporter met hem meeging stond ik eigenlijk te kwijlen om daar ook aan te beginnen.
Om te beginnen heb ik mijzelf een paar lappen rond mijn oren verkocht, om mij er aan te herinneren het rustig aan te pakken. De krachtlijnen worden : geen ultra trail, rustig tempo en rustig opbouwen.
Van Bouillon, of Bourion zoals mijn kleindochtertje het noemt, weet ik dat er een afstand van 13 km deel uitmaakt van "La Bouillonnante". Ik heb dus 23 weken de tijd om op te bouwen van o km plat tot 13 km met 600 m hoogteverschil.
Als dit geen mooi doel is !
Dit moet lukken, we gaan ervoor !
OK, hoe beginnen we er aan ? Nordic walking combineren met "start to run" en als bijkomende krachttraining telkens (ik het niet vergeet) de trap gebruiken in plaats van de lift, lijkt mij een goeie insteek. Als intermediair doel mik ik in eerste instantie naar een 10 km, waarvan ik de eerste 5 wil kunnen joggen.
Tijdens week 1 tast ik af wat er mij nog rest aan conditie, kracht en souplesse (bedroevend weinig dus), zodat ik vanaf week 2 aan de opbouw kan beginnen.
| Mijn nieuwe leven wordt beheerst door vrouwen : Jenny ("die van mai"), Pascal Naessens en Sandra Bekkari voor mijn dieet en Evy Gruyaert voor mijn training. |
|
Ik wordt nog een echte nieuwe man !
|
| Programma week 2 en 3 |
|
Zondag : 8 km nordic walken afgewisseld met 2x1, 2x2 en 2x3 minuten joggen Dinsdag en donderdag : looptraining : 1 x1 en 3 x 3' |
Zondag, 22 november
Jenny lacht zich een kriek als ze mij ziet staan in mijn "sleppen", met aan elke knie een brace. Komisch of niet, ik heb een heilige schrik om mijn plannetje te zullen moeten opgeven omwille van een kwetsuur aan mijn toch al niet te fameuze pezen en gewrichten.
Goed ingeduffeld tegen regen en wind trek ik naar de zeedijk en start ik vol goeie moed mijn eerste echte training. Op het 4 km punt heb ik al het grootste gedeelte van de joggingminuten achter de rug. Na nog een loopje van 3', wordt de rest van de terugtocht al stokken wandelend afgelegd. Nogal saai eigenlijk, want ik heb nog "over".
Volgende week lap ik er nog een 3' loopje bij.
Ik kom kletsnat, niet moe, maar toch voldaan weer thuis.
Zondag 29 november
Op zee staat een stevige zuidwester. Als je daar tegen in loopt wordt je zowat gezandstraald.
Bovendien jaagt tegen wind lopen mijn hartslag te snel de hoogte in en dit is niet goed als je zolang mogelijk aëroob wilt werken.
Plan B dus : met de kusttram naar Middelkerke en vandaar teruglopen. Van casino tot casino is dit iets meer dan de voorziene 8 km voor vandaag.
Daar aangekomen bekruipt mij de goesting om mijn training op "'t hard zand" af te werken. Vol goeie moed trek ik het strand op en ... het gaat wonderwel. Mijn looptraining brengt mij tot voorbij de "roze villa", zo'n 3,5 km ver. Dit betekent een gemiddelde van ronde de 7 km/u - ik geef mijzelf een speeksel medailleke (de stevige rugwind krijgt er ook eentje).
De rest van de afstand wordt met nordic walking afgelegd. Met slechts één regenvlaagske in mijn nek geraak ik thuis. Met mijn callimerolook (zie foto) ben ik verder beschermd tegen wind en stuifzand. Toffe training !
Dinsdag 15 december
Vanmorgen nog een strandloop van 30' afgewerkt. Ondertussen zit ik in een stramien van 2/3 lopen en 1/3 wandelen. Het gaat nog steeds erg goed. Wel heb ik mijn loopterrein verlegd naar strand en duinen en heb ik voor een afzonderlijke nordic walking dag gekozen. Vooral de mooie duinbossen van De Haan - tussen Zwarte Kiezel en Waterkasteellaan bieden een afwisselend parcours van boswegels, zandstroken en heuveltjes (zacht welvend als die van Erica) en sluiten dichter aan bij het traillopen. Voor het nordic walken kies ik de toch wel vrij steile duinen van Bredene. Met de zee aan stuurboord en ploeterend door het mulle zand, duin op en duin af, geniet ik ook met volle teugen van deze training.
En ... de kogel is door de kerk. Vanaf nu is er geen weg meer terug. Ik ben ingeschreven voor mijn eerste trail.
Op 20 februari 2016 loop ik de Montoxytrail van Godinne bij Dinant. Ik heb gekozen voor een bescheiden 7 km tocht, wat mij een uitstekende voorbereiding op de Bouillonnante lijkt.
Voortaan heeft mijn training ook een doel op kortere termijn - ik kijk er met enige nervositeit naar uit (doetiehetofdoetiehetniet ?).
Maandag 4 januari 2016
Zo, de skivakantie zonder sneeuw zit er op. Geen nood echter, met mijn nieuwe trail hobby, heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om eens goed te trainen, onder het toeziende oog van ultra trailloper Sander. Twee trails hebben we zo samen afgewerkt en dank zij de high tech apparatuur die Sander steeds meeneemt kan ik hier ook op een leuke manier verslag doen van onze exploten.
De eerste trail bracht ons naar de Col du Serpentin over een afstand van 8,4 km.
Met de "eitjes"lift gaan we naar boven, waardoor we een saaie klim langs een asfaltweg achterwege kunnen laten. Eenmaal boven moeten we deze weg echter toch nog een eindje volgen tot aan de werkelijke start : de parking van Sevan-Devant. Van daar gaat het via een gezapige klim door een bebost gebied naar de lac d'Arvouin. De lac ligt helemaal dichtgevroren, maar toch wagen we er ons niet op - wijsheid voor heldendom ! Ook de klim naar de een weinig verder gelegen "chalet d'Arvouin" is goed te doen. Om de "Tête de l'Avalanche", op 1854 m te bereiken moeten we echter gaan sneeuwploeteren langs een steil pad. Ons einddoel, de "col du Serpentin" ligt op een steenworp hier vandaan. Er wacht ons een prachtig 360° vergezicht.
Na een "banana" (we hebben de dag voordien samen met de kinderen naar de Minions gekeken) vatten we de terugweg aan. De minder steile stukken afdaling leg ik lopend af - bergaf kan ik het al goed zenne ;-)
Het youtube filmpje heeft Sander met z'n Suunto gps horloge in elkaar geflanst - waw !
Meer foto's van deze trail staan in de "Photo Gallery"
Voor de tweede trail kozen we voor de lus rond "Haut Sex" - alvast een veelbelovende naam.
Ook nu weer eerst met de eitjes naar boven en een opwarmende klim langs de asfaltweg naar parking Sevan-Devant. Van hieruit gaat het gewoon recht door en beginnen we met een rustige klim langs een goed begaanbaar pad. Schone liedjes duren niet lang. Al gauw moeten we een steil en glad geitenpad op om aan de Chalet du Mouet te komen. We staan op het randje van omkeren : het pad is nauwelijks een halve meter breed, ligt vol ijs en wordt aan onze rechter kant door een zeer steile berghelling begrensd. We zetten echter door en halen (met een stille "oef", zodat Sander het het hoort) de chalet, die drank en spijs belooft maar uiteraard gesloten is. Na eerst eventjes rondgekeken te hebben naar alternatieve routes, voor het geval dat we hogerop er niet zouden door komen, gaan we op weg langs een breed en goed begaanbaar pad naar de col de Chétillon. En stijgen dat dat doet ! We puffen (vooral ik dan) er op los. Eenmaal daar twijfelen we even aan te te nemen weg maar aangezien de Sex Haut is kiezen we heel pragmatisch om gewoon verder te stijgen. We komen zowaar aan de Zwitserse grens. Vrolijk en met gezwinde pas gaan we verder naar de col de Recon. De brokken die we moeten doorslikken als we het gladde, steile geitenpad zien dat we moeten afdalen worden steeds groter. En zweten dat we doen ('k ben niet zeker dat het van de inspanning was). Met een niet te miskennen opluchting bereiken we uiteindelijk de col de Braitaz. Vanaf hier is het een makkie - eerst nog een snack en een "teugsje" om de doorstane emoties weg te spoelen en dan op weg naar Sevan-Devant, de eitjes en een erg verdiende apero.
Ook van deze trail heeft Sander een mooi videootje gemaakt (Youtube filmpje 2) en staan er extra foto's in de Photo Gallery.
Januari
En we blijven trainen ! Langzaam (vooral dat) maar zeker (toch ook wel) komt de conditie terug.
In januari heb ik op 11 dagen 36 km afgelegd met een gemiddelde hartslag van 127 bpm - volledig aëroob dus. Van die 36 km liep ik er 23 vlak (op de zeedijk) aan een gemiddelde snelheid van 8,7 km/u, de 13 overblijvende kilometers werden op trailparcours afgelegd aan een gemiddelde snelheid van 7 km/u.
Ik kan nu zonder al te veel moeite 4 km lopen onder wisselende omstandigheden. De lang verloren gewaande steady state werd weer ontdekt maar moet nog evolueren naar "blik op oneindig en verstand op nul".
Van tijd tot tijd doe ik een poging om mij aan een Maffetone-dieet te houden, maar ik vind m'n draai niet om er voldoende variatie in te brengen - vooral het ontbijt variëren lijkt mij niet voor de hand liggend. Daarover heb ik voorlopig dus onvoldoende gegevens, om te weten of het ook voor mij werkt.
Ondertussen is mijn uitrusting ook verbeterd : dit heb ik gekocht tot grote tevredenheid :
- Asics Gel Fuji Trabuco 4 trailschoenen : inlopen onnodig, je steekt ze aan je voeten en je kunt vertrekken - goeie demping, grip en steun, met een correctie voor mijn lichte pronatie als toemaatje. Gedaan met protesterende achillespezen.
- Compressport On/Off Multisport shirt : een schitterende first layer ! Past als gegoten, zorgt voor een uitstekende ventilatie en schuurt niet - zeer aangenaam om te dragen dus. Om er niet uit te zien als spiderman, draag ik er wel een T-shirt boven.
- Icebreaker 100% merino muts : licht, ademend, warm en jeukt niet - super om mee te lopen.
- Salomon soft flask 250 ml : handig drinkflesje met bijtventiel - eenmaal uitgedronken, neemt het nog nauwelijks plaats in.
Februari
Het hoofddoel van deze maand was de deelname aan de Montoxytrail.
Hoe dichter 20 februari kwam, hoe meer het begon te kriebelen. Tientallen keren heb ik het parcours en zijn hoogtemeters bestudeerd en gepiekerd over mijn looptempo en hartslagzone.
En dan is het eindelijk zo ver. Met pak en zak vertrekken we op 19 februari naar Dinant. Eerst gaan we nog Sander ophalen die beslist had om de 37 km te lopen en dan vertrekken we naar Mont-Godinne om alvast de site en de couleur locale te verkennen. Onze verdere final touch in de voorbereiding bestaat uit een paar (voor mij en iets meer voor Sander) Orvals, een lekkere biefsteack friet om de maag niet al te veel te belasten en vroeg in de veren.
Ruim op tijd vertrekken we 's anderendaags naar de wedstrijd. Bij het afhalen van de rugnummers krijgen we nog een muts met logo cadeau van de organisatie. Om 10u gaat Sander in de startblokken en 10 minuten later is het mijn beurt. We worden beiden vrolijk uitgezwaaid door ons vrouwtjes en (klein)kindjes.
Wij vertrekken meteen bergop, een soort vals plat dat ons van het terrein van de CHU af leidt. Een 400m verder draaien we het bos in en wordt de tendens gezet : een pittige klim, glibberend op een modderig parcours. Hoewel ik verwacht had dat het kon gebeuren, dacht ik niet dat zo vroeg in de koers het peloton reeds zou stilvallen. Aanvankelijk probeer ik nog wat tussen de wandelaars te slalommen, maar uiteindelijk laat ik mij met de massa maar meedrijven - dat zal wel de trail manier zijn denk ik zo.
Toch ben ik blij dat ik weer kan lopen van zodra het pad breder en minder steil wordt. Ik ruk wat naar voor op en kies een groepje lopers dat zo ongeveer mijn tempo aanhoud. De polsslag zakt onder de 130 en ik voel mij super goed. Opeens sla ik er een"godver" uit. Het verschot van mijn mede lopers slaat om in hilariteit, wanneer ze zien dat mijn schoenen in de modder zijn blijven steken en ik op kousenvoeten tot aan mijn enkels in de blubber sta. Dat hebben we dan ook weer gehad. Mompelend begin ik aan de afdaling naar het 3km punt. Als ik daar de weg opdraai wordt ik aangemoedigd door iemand die mijn naam roept. Net als ik mij afvraag van waar ik dat madammeke zou kennen, realiseer ik mij dat mijn voornaam op mijn rugnummer staat - a ja !
Maar goed, een weinig verder gaan we terug het bos in en dienen weer heel wat hoogtemeters overwonnen te worden. Deze keer kies ik er zelf voor om tot boven te stappen. Ik voel nog geen vermoeidheid en wil het zo houden. Na 4,5 km, zo weet ik uit mijn voorbereiding, heeft de organisatie het pittigste gedeelte voor ons in petto. Het begint met een steile afdaling -glibber, glibber- en eindigt met een touwenparcours om terug boven te geraken -puf, puf. Eenmaal boven zit ik op 155 van hartslag. Teveel dus, ik besluit een eindje te wandelen tot ik terug rond de 130 kom. Nu nog een slokje water -dedju, ik ben mijn flesje kwijt - dan maar geen slokje - en dan op naar de aankomst. De laatste 2 km leveren geen moeilijkheden meer op. De afwisselende glooiingen ben ik gewoon van mijn training.
Na 1u10 beëindig ik mijn allereerste trail. Met de glimlach. Niet alleen wordt ik opgevangen door mijn kleine supporters, die hun eigen T-shirt hebben ontworpen met "hop hop, opa aan de top", maar ik heb ook nog eens een gemiddelde gelopen van 6,5 km/u, wat ik alleen in mijn stoutste dromen durfde te verwachten. En vermoeid ? Neen helemaal niet -waw !
En wat "gebben" we geleerd ?
1. Trail lopen is veel leuker dan lopen op de weg.
2. Op een modderig parcours moet ik mijn schoenen beter aanspannen.
3. Mijn naam staat op mijn rugnummer - ik ben minder populair dan ik zelf dacht.
4. Voor herhaling vatbaar : Bourion, here I come.
Vrijdag 22 april
Eindelijk is het zo ver. De Bouillonnante, het doel van dit project, staat voor de deur.
Kort na de middag vertrekken we gepakt en gezakt naar Bouillon. Een tijd geleden hadden we al geboekt in de Relay Godefroy en we hebben ons niet vergist : de patron is zeer trail-minded, zelf organisator van loop en fietswedstrijden en doet dan ook al het mogelijke om de lopers die bij hem logeren te verzorgen. Zo kunnen de vroege starters van de 72 km reeds om 4 uur 's morgens ontbijten - wie doet hem dat na ?
Dezelfde avond halen Sander en ik nog de rugnummers op. We nemen meteen het nummer van Frank ook mee, die pas morgen vroeg opkomt. Nog alles klaarleggen en dan vol verwachting en met een groot vraagteken het bed in. Hoewel ik mij goed voorbereid heb, voel ik mij toch een beetje onzeker want ik heb net niet de mij gestelde trainingsdoelen bereikt - enfin, we zien wel.
En dan is het zover. Samen met mijn trouwe supporters Emilie, Helena, Sofie en vrouwke Jenny trek ik in vol ornaat naar boven, naar het kasteel van Bouillon, waar om 10 u de start zal gegeven worden. Het wordt een beetje een vreemde start. De organisatoren hebben er voor gekozen om de deelnemers aan de 13 km in de tent, vanaf het 'aankomst' podium te laten vertrekken.?? Maar goed, onder aanmoedigingen van mijn supporters begin ik aan mijn eerste meters. Bergaf - vind ik leuk, zo kan ik zonder al te veel moeite de ouwe spieren eens goed opwarmen.
En maar goed ook, want nauwelijks 1,5 km verder staat de eerste corvee voor ons klaar : 100m stijgen over 500m afstand. Dat is andere koek dan de vorige keer ! Ik ben nog maar begonnen en ik trap al op mijn adem. Tegen dat ik boven ben zit mijn polsslag op 151 - eerst maar even laten zakken en dan langzamerhand weer overschakelen op looptempo. Het doseren lukt en met een pols van 132 loop ik blijmoedig in steady-state naar de ravito.
Tot mijn eigen verwondering bereik ik rustpost op 7km, op iets minder dan een uur. Dezelfde tijd die ik op training bij ons in de duinbossen realiseer - en dit op de Bouillonnante ! Content gelijk geen één en met een smile van oor tot oor vertrek ik na een korte drinkstop en een knuffel van de kleinkinderen voor de laatste 6 km.
Glibberend en schuivend gaat het steil naar beneden, naar de Semois die we hier voor de eerste keer dienen over te steken. Over de volle breedte van de rivier is een touw gespannen en maar goed ook, want met de sterke stroom die er staat en het heupdiep water is elk beetje steun meer dan welkom. Berenkoud, dat wel. En als de file stilvalt omdat een kleiner postuurke, borstdiep in het water, nog nauwelijks vooruitkomt, wordt het een ware aanslag op de zo goed opgewarmde beenspieren.
Eenmaal uit het water loop ik de eerste honderden meters op robot benen. Gelukkig zit er weinig moeilijkheidsgraad in de komende 2 km, zodat ik langzaam maar zeker terug op temperatuur kom. Maar dan komt de tweede rivier oversteek - weer koude poten verdomme. En deze keer worden we na de oversteek getrakteerd op de langste en steilste klim van het parcours. Ik krijg het voor het eerst op deze wedstrijd moeilijk en ik voel dat mijn benen beginnen te verzuren. Als ik puffend de top haal, lijk ik echter snel te recupereren en binnen de kortste keren ben ik weer vrolijk aan het joggen. Alles gaat soepel en daar zie ik het kasteel al weer. Nog een pittige afdaling en dan over het laatste bruggetje, waar ik mijn supporters al weer hoor roepen.
Gezwind draai ik de bocht om naar de eindmeet en loop ik de eerste vier trappen op. Ik ben zo druk bezig met het voorbereiden van mijn glorieuze aankomst, dat ik de man met de hamer niet eens zie staan, tot hij mij zijn beruchte klop uitdeelt. In eens is de pijp uit - allé hoe kan dat nu, op 200 m van den arrivé ? Ik sta begot stil ! Nondeju, ik ga mij niet laten kennen é. Met de moed der wanhoop sleur ik mij de rest van de trappen op en stap ik moedig -moedig lopen zit er niet meer in-op de eindmeet af.
2 uur 12 minuten en 23 seconden, een gemiddelde van net geen 6 km/uur -waw toch nog een pak beter dan verwacht. De smile komt terug. Ik laaf mij uitgebreid aan de ravitaillering en kort daarna kan ik moe, maar gelukkig en zeer voldaan op een geslaagde Bouillonnante terugkijken.
Na een douchke en een Orval ben ik weer al bijna den ouden. Samen met de familie vertrekken we naar Fréhan, waar we Sander op z'n ravito van 60 km nog kunnen treffen. Met een gemiddelde van 6,4 per uur is hij ruim binnen de toegestane tijd. Sander zal uiteindelijk de 72 km beëindigen in iets meer dan 12u, een prestatie waar ik alleen maar van kan dromen. Frank heb ik niet meer gezien, die heeft na 50 km jammer genoeg dienen op te geven met een kwetsuur.
We sluiten de dag af met een BBQ à volonté en een grote dame blanche bij ons hotel - te snel vermageren schijnt niet goed te zijn. Enkele Orvals, om ons geslaagd exploot te vieren horen er natuurlijk ook bij.
In het hotel boeken we meteen voor volgend jaar !